تأمین پایدار خوراک گاز طبیعی، یکی از عوامل بنیادی در تداوم تولید و تحقق برنامههای عملیاتی شرکتهای پتروشیمی بهویژه در بخش اوره است. نوسانات در عرضه گاز، نهفقط تولید را مختل میکند، بلکه زنجیره ارزش صادراتی را نیز با اختلال روبهرو میسازد. در چنین شرایطی، داشتن رویکردی منعطف و مبتنی بر برنامهریزی دقیق، اهمیت دوچندان مییابد. مدیریت تقاضا، همراستا با ظرفیتهای واقعی عرضه و همچنین همافزایی میان مجتمعها در فصلهای پیک مصرف، میتواند ریسک کمبود خوراک را به حداقل برساند. همچنین تدوین تقویم تعمیرات اساسی بر مبنای الگوهای مصرف گاز در کشور، فرصتی است برای همترازی تولید با شرایط ملی. در نهایت، امنیت انرژی تنها یک مؤلفه فنی نیست؛ بلکه پایهای برای ثبات مالی، تعهدات صادراتی و اعتبار برند پتروشیمی ایران در بازارهای بینالمللی محسوب میشود.
