در چشمانداز پیچیده تجارت بینالملل، مزیت رقابتی تنها در کیفیت محصول یا جذابیت قیمت خلاصه نمیشود؛ بلکه بسیاری از معادلات صادراتی، تحت تأثیر روابط دیپلماتیک، توافقهای سیاسی و هماهنگیهای منطقهای شکل میگیرند. تجربه سالهای اخیر و چالشهایی مانند تحریمها، موانع بانکی و محدودیتهای حملونقل، نشان دادند که بدون پشتوانه تعاملات سطح بالا، حتی قویترین شرکتها نیز آسیبپذیر خواهند بود. دیپلماسی صنعتی یعنی توانایی ترجمه ظرفیتهای تولیدی به نفوذ اقتصادی در بازارهای هدف، از طریق پیوند با دولتها، نهادهای تجاری و تصمیمسازان سیاسی. در این مسیر، نقش مدیران ارشد صنعت دیگر صرفاً محدود به تولید و فروش نیست؛ آنها باید در میدان روابط بینالملل نیز کنشگر باشند و صدای صنعت را به زبان منافع ملی ترجمه کنند.
